columns

Twee polaroids


Donderdagavond, zes uur. De laptops en dossiers op het kantoor van De Haven zijn afgesloten. Nu komt de geur van een pan pasta me tegemoet. Lees hier de column van Eva.


Drie tafels heb ik tegen elkaar gezet. Gauw zet ik wat borden, bestek, glazen en een kan met water klaar. Deze laatste minuten voor binnenkomst van de veldwerkers voelen als een race tegen de klok. Een voor een druppelen de veldwerkers binnen. Straks gaan ze de prostitutiestraten in, maar nu eerst even samen eten.

 

 ‘Ja ik zal waarschijnlijk niet veel eten hoor, want eigenlijk heb ik net gegeten’, begint er eentje het gesprek. Al tijdens het opscheppen merkt een ander op dat ze vast minstens twee keer zal opscheppen. Er wordt geplaagd en gelachen. Ik ontspan. Gewoon samen genieten van een maaltijd. Mooi beeld he? Je zou er zo een polaroid van kunnen maken. KLIK! Foto een. Over een jaar of tien vind ik hem achter de kast en voel de sfeer vast meteen weer terug.

 

Toen mijn man en ik gingen trouwen wilde de fotograaf geen geposeerde foto’s van een bruidegom met zijn vinger aan de deurbel. We moesten wel poseren maar hij maakte vooral  snapshots van de gasten en van ons als stel, als een soort polaroids. Want juist die snelle polaroids waarin je de interactie tussen de mensen ziet zijn later het meest waardevol, zei hij. En gelijk dat ‘ie had! Sindsdien maken wij meestal ‘polaroids’’. 

Dezelfde middag was mijn collega ook al in de prostitutiestraat geweest. Ze had met haar auto een vrouw opgepikt om samen te gaan kijken bij  een andere huurwoning. Ze kenden elkaar eigenlijk al jaren uit de prostitutiestraat. Bij de woninginspectie was mijn collega voorgesteld als haar ‘stiefmoeder’. Daarna zijn ze samen de supermarkt ingedoken en gingen daarna naar het huis van de vrouw. Ze stónd er op. Zee moesten en zouden eerst nog even samen eten. Uitgebreid werd er dus voor mijn collega gekookt, een heerlijk lokaal gerecht uit het land van de vrouw.

En zo kwam het dat onze veldwerker twee keer op een dag warm eten voorgeschoteld kreeg. KLIK! Foto twee. Beeld je hiervan de waarde in?  Bij mij tovert het net zo’n glimlach op het gezicht als de polaroids van onze trouwdag.